Stiltewandeling in Westouter

Het Heuvelland voelt altijd aan als vakantie

“Moeten we dan de hele weg stil zijn?”, vraagt Mauro (14) zich af. Tuurlijk niet, sussen zijn ouders. “Af en toe eens stilstaan en genieten van het moment moet wel kunnen, toch?”, zegt mama Sofie Deparcq (41). Ze werkt voor de Vlaamse Vereniging voor Autisme en wil met deze prikkelarme wandeling wel eens weten hoe haar autistische zoon de stilte ervaart. Het Stiltepad van Westouter is vooral een verrassende landschapswandeling rond en op de Rodeberg.

(Foto en tekst: Marijn Follebout)

Deze route is een initiatief van Piet Hardeman in samenwerking met Toerisme Heuvelland.

“Deze topwandeling heeft me doen inzien dat er nog veel te ontdekken is in Heuvelland”, zegt Dominique Dehaene (42), papa van Mauro, voormalig schepen van Sport in Ieper en nu vaak op televisie te zien als woordvoerder van luchtverkeersleider skeyes. Als langeafstandsloper doet hij niets liever dan tochtjes uit te stippelen richting de West-Vlaamse heuvels.

“Dit is een puur natuurwandeling”, beaamt Myriam Vandekerckhove (50) uit Waregem, vrijwilligster bij de Vlaamse Vereniging voor Autisme en mama van twee autistische tienerzonen.

Luisteren naar de natuur

Mauro zet er van bij de start in het centrum van Westouter flink de pas in. De eerste kilometers zegt hij niet veel. Eventjes wennen aan het gezelschap. Pas als we via een vlonderpad het natuurgebied Broekelzen induiken, komt hij los. Houten trappen leiden ons over dit brongebied van de Broekelzenbeek. “Ik hou van de natuurgeluiden”, laat hij zich ontvallen. We staan aan een vredige poel met twee houten ligbankjes. Sofie en Myriam lezen de haiku’s van Berg-Dichter Geert De Kockere die in de banken staan gegraveerd.

Een holle weg gaat zachtjes naar omhoog naar de Zwarteberg. Rechts spieden we door het struikgewas naar de Frans-Vlaamse heuvels. Boven op de heuvelkam kan het contrast met onze natuurwandeling niet groter zijn. De grens met Frankrijk lijkt wel een shoppingcentrum. We steken de drukke straat over, waarna het bergafwaarts gaat langs een camping naar de Douvevallei. Meteen worden we weer omringd door weiden, monumentale beuken en… stilte. Het valt op dat niet alleen Mauro geniet van deze wandeling. Ook de volwassenen leven zichtbaar op. De stress valt van hun schouders.

Stevige kuitenbijters

Niet toevallig bevinden zich in deze vallei stiltelogies.

Het sterk gevarieerde landschap oogt verrassend. Sofie en Myriam zijn onder de indruk van een enorme weide waar lentebloeiers een mooi kleurenpalet vormen. “Dit is hoe ik me stilte altijd voorstel”, zegt Sofie. De weide wordt omzoomd door weiden. Soms grazen hier runderen. Vandaag niet. “Je hebt hier echt het gevoel je ver van de bewoonde wereld te bevinden”, vult Myriam aan.

We dalen nog verder af naar een klaterend beekje waar Mauro zich in een houten hangmat legt. Voor de foto, want rust heeft hij niet nodig. Sofie legt zich ernaast. “Het zijn vooral deze leuke stopplekken die van de wandeling een echte beleving maken”, vindt Myriam.

De klim naar de top van de Rodeberg is niet voor doetjes. “Ja, er zitten wel enkele stevige kuitenbijters verstopt in deze prachtige wandeling”, lacht Sofie.

Natuurlijk speelplein

De Trappen van het Hellegat voeren ons bijna loodrecht naar beneden langs de scherpe flank van de Rodeberg. Hoe dieper we komen, hoe minder omgevingsgeluiden in het dichte bos doorspijpelen. Mauro huivert even als hij de naam hoort. We stellen hem snel gerust dat ‘helle’ staat voor heuvel. Het donkere en vochtige bos kan toch niet op zijn goedkeuring rekenen.

Speelberg De Kosmos wel. Hij herkent het zonovergoten park met zijn natuurlijke spelelementen onmiddellijk van een klasuitstap. Myriam bekent dat ze hier ooit nog kwam zwemmen. Het zwembad van toen bestaat niet meer. Het steeds verder afbrokkelende hotel bovenop de heuvel steekt schril af tegen de schoonheid van de regio.

Smullen van vers hoeveijs

Een onverhard pad langs een weide brengt ons naar de Sulferberg, een nieuwe lap natuurgebied met vlonderpaden, hangmatten en een prachtige bloemenweide. Voor Myriam één van de hoogtepunten van de wandeling. “Het is hier totaal anders qua landschap. Je verwacht het niet en net dat maakt het zo bijzonder.” Ze wil even genieten van het moment bovenop de Goeberg waar een strategisch bankje staat. In het Brandersbos hangen twee hangmatten. “Hier zou ik lang kunnen blijven liggen”, lacht Dominique.

Het volledige Stiltepad is bijna 13 kilometer lang, hoofdzakelijk via onverharde wegen. Een niet-geoefende stapper zal de inspanning van het vele klimmen en dalen zeker voelen in de spieren. Sofie en Myriam zijn blij als ze horen dat we de laatste kilometer ingaan. We houden nog even halt in de Gedachtenistuin voor Vluchtelingen aan de rand van Westouter. Voor je het weet ben je er aan voorbij. Het is een mooie stilteplek waar het water van de Hellegatbeek een vijvertje heeft gevormd. In een wand bevindt zich een tentoonstelling over vluchtelingen in de Eerste Wereldoorlog en nu.

We kaarten na op het gezellige terras van eetcafé In de Zwaan in het centrum van Westouter. Mauro geniet er van vers hoeveijs, zijn beloning voor 13 kilometer stappen zonder één keer te klagen. “Ik vond het een heel leuke wandeling”, zegt hij tussen twee happen door. “Ik zou de wandeling zeker nog eens willen doen.” Papa Dominique knikt. “Ik kom hier graag. Het Heuvelland is voor mij het Toscane van het noorden, het zorgt altijd voor een instant vakantiegevoel.”
 

Lekkers onderweg

De Nachtegaal

Café met camping bovenop de Rodeberg. Aan de overkant van de straat zit je meteen in het Hellegatbos. Op het terras geniet je van een trappist, een picon maison of een lekkere pannenkoek. 

’t Hellegat

In restaurant ’t Hellegat lijkt het of de tijd is blijven stilstaan. Het restaurant kijkt vanaf de top van de Rodeberg uit over Frans-Vlaanderen. De heerlijke gerechten komen zo uit grootmoeders keuken. De uitgebreide bierkaart bevat zowel trappisten als streekbieren. In de tuin staat een springkasteel.

In de Zwaan

In dit gezellig eetcafé in het centrum van Westouter huisde ooit het gemeentehuis. De ruime bierkaart is een troef. ’s Winters brandt de houtkachel. In de zomer kan je genieten op het ruime terras. De kaart biedt lekkere snacks en suggesties. Je kan er ook aankloppen voor toeristische info.

Berg-Dichter Geert De Kockere: “Poëzie voor iedereen”

Dichter Geert De Kockere werd door Toerisme Heuvelland aangesproken om ‘Berg-Dichter’ te worden. Zijn haiku’s fleuren de uitkijktoren op de Kemmelberg op en werden ook gegraveerd in de vele rustbanken op het Stiltepad. “Ik vond het heerlijk om te doen. Ik hou van het geaccidenteerde landschap, van de vergezichten en de bossen, van de afwisseling en de stilte in het Heuvelland.”

De natuurdichter werkt met haiku’s om de werkelijkheid te beschrijven. “Het is poëzie voor iedereen. Met haiku’s wil ik het mooie in de verf zetten en doen verwonderen. Een haiku is als het ware een brilletje om anders naar doodgewone dingen te kijken of te luisteren, zoals het ruisen van de beek, grazende koeien en de kracht van de heuvels.”

Hij moet even nadenken als we hem vragen naar zijn favoriete stuk van de veelzijdige wandeling. “Geef mij maar de Douvevallei. Op een stuk van dit traject grazen vaak bergkoeien. Hun onverstoorbaarheid voor al wat rond hen gebeurt, intrigeert me.”

Geert De Kockere volgen? Surf naar www.facebook.com/bergdichter

Download hier de handige kaart van deze route

Extra wandeltips